TAMIYA 35295 Niszczyciel Jagdtiger
  • TAMIYA 35295 Niszczyciel Jagdtiger
  • TAMIYA 35295 Niszczyciel Jagdtiger

TAMIYA 35295 Niszczyciel Jagdtiger

231,00 zł

Niemiecki ciężki niszczyciel czołgów

Ilość:
Dostępne na stanie

Tamiya
T35295
2018-11-19

Skala:
1:35

Okres historyczny:
II wojna światowa

Klej:
nie zawiera

Farby:
nie zawiera

Wiek:
14+

  • Darmowa dostawa obowiązuje dla zamówień złożonych na kwotę powyżej 400,00 zł. Promocja nie dotyczy przedmiotów tj.: sztalugi itd. Darmowa dostawa obowiązuje dla zamówień złożonych na kwotę powyżej 400,00 zł. Promocja nie dotyczy przedmiotów tj.: sztalugi itd.
  • Gwarantujemy zadowolenie z zakupów lub zwracamy za nie pieniądze. Gwarantujemy zadowolenie z zakupów lub zwracamy za nie pieniądze.
  • W przypadku kiedy zamówiony towar nie spełnia Państwa oczekiwań dostępny jest jego zwrot w terminie do 14 dni od odebrania przesyłki. W przypadku kiedy zamówiony towar nie spełnia Państwa oczekiwań dostępny jest jego zwrot w terminie do 14 dni od odebrania przesyłki.

Tamiya 35295 Jagdtiger

Model plastikowy do samodzielnego sklejenia i pomalowania.

Panzerjäger Tiger für 12,8 cm Pak 44 L/55 (Sd.Kfz. 186) – niemiecki ciężki niszczyciel czołgów z okresu II wojny światowej.

Pierwsze prototypy pojazdu powstały w 1943 roku, a produkcja seryjna trwała w okresie 1944-1945, kończąc się wytworzeniem jedynie 88 wozów. Jagdtiger był napędzany pojedynczym silnikiem Maybach HL 230 P30  o mocy 700 KM. Jego uzbrojenie podstawowe stanowiła potężna armata PaK 44 L/55 kal. 128 mm oraz 1 karabin maszynowy MG34 lub MG 42 kal. 7,92 mm.

Jagdtigera zbudowano na nieznacznie zmodyfikowanym podwoziu czołgu ciężkiego PzKpfw VI B Königstiger (Tiger II). Był ostatnim produkowanym seryjnie niemieckim niszczycielem czołgów i najcięższym pojazdem pancernym użytym bojowo podczas II wojny światowej. Dysponował potężnym uzbrojeniem w postaci armaty PaK 44/2 L/55 kalibru 128 milimetrów, umożliwiającej niszczenie pojazdów alianckich nawet z odległości 4000 metrów. Wyprodukowany został w niewielkiej serii, nieprzekraczającej osiemdziesięciu ośmiu pojazdów. W związku z niewielką mobilnością i silnym pancerzem bywał nazywany „samobieżnym bunkrem”.

Konstrukcja miała wiele wad, do których można zaliczyć między innymi małą mobilność, wynikającą z dużej masy i zbyt słabego silnika. Większość pojazdów stracono w wyniku usterek lub ataków alianckiego lotnictwa.